Yusuf Dursun

.

EFENDİM

.

Rü’yâma giren nazlı nigâr oldun efendim,

Göğsümde açan gül gibi nâr oldun efendim.

.

Buz kesti vücudum kara kışlarda yaşarken,

Dünyâmı saran tâze bahâr oldun efendim.

.

Kuşlar gibi daldan dala beyhûde konardım,

Ömrümdeki en doğru karar oldun efendim.

.

Vazgeçti gönül yapma çiçek bahçelerinden,

Rûhumda açılmış gülizâr oldun efendim.

.

Sıyrıldı başım nûr ile pespâye duruştan,

Hâlimdeki gül soylu vakâr oldun efendim.

.

Dünyâ da sen oldun bana, ukbâ da sen oldun;

Âlemdeki en kutlu diyâr oldun efendim.

.

Sevdâ nedir âşık kime derler bilemezdim,

Lâyık mıyım âh sen bana yâr oldun efendim.