Yusuf Dursun

.

GÖNÜL COĞRAFYASI

.

Her muradın verildiği bir anda,

Şeyh Şamil’in düşlerini dilesem.

Kartal gagasıyla süslü zamanda,

Kafkasların kılıcını bilesem.

.

Duysam gök atların soylu sesini,

Demir dağın delindiği yerlerden.

Alsam ecdadımın hür hevesini,

Ötüken içinde kitabelerden.

.

Bir manasçı olsam yol kenarında,

Anlatsam ezelî hikâyemizi.

Çekik gözleriyle göl kenarında,

Kırgız güzelleri beklese bizi.

.

Bir sabah, tan vakti varsam Gence’ye;

Azeri gözümle görsem dünyayı.

Sunsam Karabağ’ı Vahapzade’ye,

Şehriyar ustayla sarsam dünyayı.

.

Ruhumun tayını sürsem ileri,

Bozkırlar üstüne dökülse tasam.

Türkmen atlarının geçtiği yeri,

Ay yıldızlı izlerinden tanısam.

.

Kerkük’te gürleyen hoyrat avazım,

Gök kubbenin sedasını süslese.

Ozanlar omzunda yorulan sazım,

Tellerini kopuzuma yaslasa.

.

Kırım’da kırılan binlerce çocuk,

Yüreğimin ışığında yeşerse.

Başlayınca gökyüzüne yolculuk,

Rabbim her anaya bir çiçek verse.

.

Gül, dalında güzel; yiğit ilinde…

Yiğide il veren bir ferman olsam.

Gönül coğrafyamın tatlı dilinde,

Özümle beslenen bir lisan olsam.

.

Dedem Korkut yelkenime yel olsa,

“Aziz İstanbul” a bıraksa beni.

İncilerim damla damla gül olsa,

Taksa duvağına seven seveni.

.

Her muradın verildiği bir anda,

Resûl’ümün eteğine sarılsam.

Kokusundan tanıdığım vatanda,

Sancağının gölgesinde dirilsem….

.

Yusuf DURSUN