Yusuf Dursun

.

KANATLANIN ÇOCUKLAR

.

Bir zamanlar,

Kuşlar vardı gökyüzünde,

Yıldızlara oyun taşıyan.

Çocuklar vardı,

Kuş zamanlı saatlerde,

Baharları yaşayan…

.

Bir tebessümdü uzanan yarınlara…

Aydede’nin bahçesine girilirdi her gece,

Aynı masalda buluşur,

Aynı sofrayı paylaşırdı,

Devle cüce…

.

Ansızın, tuşları geldi medeniyetin,

Kuşlar gitti…

Üstüne üstüne çocukların,

Oyunlar geldi.

Oyunlar ki yıldız savaşları, kanlar, kılıçlar…

Şehzadenin beyaz atı matlaştı;

Peri kızı dondu kaldı ekranda!

.

Minicik ellerde minicik tuşlar,

Can evinden vurdu uykuları.

Köşeli hayaller yerleşti,

Köşeli dünyalara.

Tetris kulesinde boğuldu rüyalar.

.

Kuşlar, yine kuruyor gökyüzü sofrasını,

Yıldızlar, yine çağırıyor uçurtmaları.

Sakalını tarayan Ay dede,

Masal köşesine kurulmuş,

Çocukları bekliyor…

.

Kanatlanın rüyalar,

Delin bulutları bin bir yerinden…

Yeniden başlasın yağmuru

Masal çiçeklerinin.

Yeniden yeşersin

Dudaklarda tebessüm.

.

Kanatlanın çocuklar!