Yusuf Dursun

.

.

SEVGİ DENİZİ

.

“Sevgiden bir deniz olsa da yüzsek;

insan, ancak o zaman insan olur.”

Hz. Mevlâna

.

Sevgiden bu deniz, sevgiden bu dağ,

Yıldızlar, dolunay, güneş sevgiden.

Sevgiye kâinat olurken feda,

Anlamaz insanlar sevgiyi neden?

Sevgidir insanı tam insan eden.

.

Düşen, tohum değil sevgidir yere;

Fidanı sevgiyle gül eder toprak.

Yeniden yeşerir günde kaç kere,

Sevgiyle yoğrulan bir sarı yaprak;

Sevgi, yeryüzüne dikilen bayrak.

.

Sevgi dağın taşın içinde bile,

Kendine bir yuva kurmayı bilir.

Yeter ki sevmeyi gönülden dile,

Sevgi ta yürekten koşarak gelir,

Bir gül bahçesinde yoldaşın olur.

.

Öyle uzak durma, gönlüne eğil;

Bir tanısan bırakmazsın bir daha.

Bil ki canevinden başkası değil;

Sevgi, bir gönülde kalktı mı şaha,

Yıldırım hızıyla koşar Allah’a!