Yusuf Dursun

.

YETİŞ GÜL AĞACIM

.

Gece gül dalında yandığı zaman,

Gurbet ağlarını örer üstüme.

Yokluğun omzuma konduğu zaman,

Gariplik postunu serer üstüme,

Gurbet ağlarını örer üstüme.

.

Gözden ırayınca evin direği,

Duvarlar göğsümde güreşe durur.

Görmez olur rotam son mendireği,

Beynimde kaynayan sular kudurur,

Duvarlar göğsümde güreşe durur.

.

Sensizliğin biri de bir bini de,

Çırpındığım sular ummana döner.

Sen varsan dolunay doğar gemide,

Sen yoksan içimde lâmbalar söner,

Çırpındığım sular ummana döner.

.

Varsın evim barkım perişan olsun,

Dert değil benim’çin dağınık oda.

Yeter ki sesinden bir nişan olsun,

Çınlatsın eşyayı senden bir seda,

Dert değil benim’çin dağınık oda.

.

Tan yeri ağardı, sabah oluyor;

Sanma ki aydınlık avutur beni.

Ardımdan dört nala hüzün geliyor,

Çekmiş kılıcını gecenin sonu,

Sanma ki aydınlık avutur beni.

.

Bu göçmen kuşları pek masum sanma,

Senden haber getirmiyor turnalar.

Bir türkü sırtına binerdim ama,

Çoktan paylaşılmış uzun havalar,

Senden haber getirmiyor turnalar.

.

Yetiş gül ağacım beni bana ver,

Yoksa bu dünyada kaybolacağım.

Ilık nefesinle canevime gir,

Yeniden yeşersin gönül ocağım,

Yoksa bu dünyada kaybolacağım.