ÇÖZEMEDİM İNSANI
.
ÇÖZEMEDİM İNSANI
.
Altımıza döşek gibi serilen
Arzı gezdim, gezemedim insanı.
Üstümüze yorgan gibi gerilen
Göğü çözdüm, çözemedim insanı.
.
Ağaçta, yaprakta; dalda, çiçekte,
Çayırda, çimende; börtü böcekte,
Üç günlük ömrüyle bir kelebekte,
Sırrı sezdim, sezemedim insanı.
.
Bir kuş kanadıyla denizler aştım,
Yıldızdan yıldıza dörtnala koştum.
Kafdağı’nın doruğuna ulaştım,
Masal yazdım, yazamadım insanı.
.
Toprağın özünde cevheri duydum,
Altın’ı gizleyen kabuğu soydum,
Taşını, kumunu bir yana koydum,
Suyu süzdüm, süzemedim insanı.
.
Dağlardan ses aldım sevda çağrıma,
Bir gül derman oldu gönül ağrıma.
Bir yudum su diye kendi bağrıma,
Kuyu kazdım, kazamadım insanı.
.
Başı yerde gerek göğermiş ekin,
Bize göre değil düşmanlık ve kin.
Hoş gördüm âlemi, Yaratan için,
Nefsi ezdim, ezemedim insanı.
.
Yusuf DURSUN
Yusuf Dursun 