Yusuf Dursun

.

HER MEVSİM GÜLMÜŞÜM BEN

.

Duyduğum ilk ezanla,

Babam koymuş adımı.

Sütüyle vermiş annem,

Bal tatlısı tadımı.

Gururla saymış babam,

Attığım her adımı.

Bakışlarımdan annem,

Anlamış muradımı.

.

İyi güzel ne varsa,

Onlardan almışım ben.

Gönül bahçelerinde

Her mevsim gülmüşüm ben.

.

Babamın omuzundan,

İnmediğim çok olmuş.

Ben uçtukça kuş gibi,

Annemin yüzü gülmüş.

Sevincinden babamın,

İçine huzur dolmuş.

Dünyada mutluluğu,

Annem benimle bulmuş.

.

Oyun oynaş çağında,

Bir sevgi ocağında,

Mutluluk kucağında,

Her mevsim gülmüşüm ben.

.

Hayat yolunda babam,

Elimden tutan oldu.

Sabırla annem beni,

Bana tanıtan oldu.

Babam bir aslan gibi,

Gönlümde yatan oldu.

Cennet gülünü annem,

Bana koklatan oldu.

.

Annem babam yanımda,

Çiçek açtı canımda.

En mutlu zamanımda,

Her mevsim gülmüşüm ben.

.

Şimdi annemle babam,

Nerdeler ah nerdeler?

Bir ses diyor ki bana,

“Kapandı tül perdeler,

Sevgili annen baban,

Bir dönülmez yerdeler.”

Bilirim öyledir de,

Acıları can deler!

.

Meğerki bu dünyada,

Ömrüm geçmiş hülyada,

Upuzun bir rüyada,

Her mevsim gülmüşüm ben.

.

Onlardı yetiştiren,

Beni bir çiçek gibi.

Üstüme titrediler,

Nazlı kelebek gibi.

Özlüyorum onları,

Hâlâ bir bebek gibi,

Merhamet eyle Rabb’im,

Olsunlar melek gibi.

.

Babaya doğru göçen,

Anneye doğru uçan,

Cennet bağında açan

Her mevsim gülmüşüm ben.

.

Yusuf DURSUN