Yusuf Dursun

Gül devrinde

Toprak damlı evler vardı.

Serçeler yuva yapardı saçağına,

Badanası her daim

Bahar kokardı.

Gül devrinde

Dam boyu kar yağardı,

Üşümezdi toprak damlı evin çocukları.

Gülen gözlerine

Güneş doğardı.

Gül devrinde

Beyaz kanaviçeli yastıklar olurdu,

Toprak damlı evin sedirlerinde.

Gönül çaylarıyla başlayan sohbet,

Kıvamını bulurdu.

Gül devrinde

On dört numara lamba yanardı

Toprak damlı evlerde.

Gökten üç elma düşmeden

Gözlere uyku inerdi.

Gül devrinde

Sımsıkı yapardı loğ taşı

Toprak damlı evin üstünü,

Kuru kalsın diye çocukların

Üstü başı.

Gül devrinde

Toprak damlarda yatılırdı.

Bir yıldız kaymayagörsün,

En masum hayaller için

Dilek tutulurdu.

Gül devrinde

Kendi kendine yeterdi

Toprak damlı evin ahalisi.

Koyun kuzuya karışır,

Bahçede bülbül öterdi.

Gül devrinde

Gönüllerince yaşardı

Toprak damlı evin sakinleri.

Bunalım nedir bilinmez;

Huzur, dağlar aşardı.

Ah, şimdi ne toprak damlı evler kaldı

Ne çocukluğumuz.

Çoktan uzaklaştı turna katarları,

Gökyüzünü görmeyen tabut evlerde

Özlüyoruz eski baharları!

25 Aralık 2022