Yusuf Dursun

.

YEŞİL GÖZLERİN

.

Yeşil gözlerinden bir cemre düşer,

Toprağım uyanır, suyum uyanır;

Gönlümde kuruyan ırmaklar coşar,

Sevda küheylanım aşka dayanır;

Toprağım uyanır, suyum uyanır.

.

Yeşil gözlerini seyre dalınca,

Oynaşır içimde bir engin deniz.

Martılar gönlümle birlik olunca,

Dalgaların kucağında yüzeriz;

Oynaşır içimde bir engin deniz.

.

Yeşil gözlerindir ruhumu yakan,

Duman duman olur göğüs kafesim.

Aşktır ılık ılık kalbime akan,

Âh ile semaya yükselir sesim;

Duman duman olur göğüs kafesim.

.

Yeşil gözlerinde bir mavi bulut,

Dolaşır sevginin semalarında.

Kımıldar içimde yeni bir umut,

Dilim bu sevginin dualarında;

Dolaşır sevginin semalarında.

.

Dünyanın en güzel gözleri diye,

Yeşil gözlerine vurulmuşum ben.

Aşkımı âlemden saklamak niye?

Şu çorak kalbimi gülistan eden

Yeşil gözlerine vurulmuşum ben.

.

AŞKA DAİR

.

– Evliliğimizin 35. yılında eşime –

.

Gönül bahçelerinden

Sevda devşiren,

Nazenin yüreklere

Kor ateşler düşüren,

Ve her bakışta

Yeniden yeşeren

O ceylan

Göze kadar,

Ne varsa söylendi

Aşka dair!

.

Yürek yangınlarından

Duman duman yükselen âh,

Hasret yüklü gecelere

Bir nurlu sabah,

Ve gönül sarayına

Padişah olan

En güzel

Söze kadar,

Ne varsa söylendi

Aşka dair!

.

Kimi gün

Gül gibi açan,

Kimi gün

Bir görünüp bir kaçan,

Kimi gün elimizden

Kuş gibi uçan

İşveye,

Naza kadar,

Ne varsa söylendi

Aşka dair!

.

Aşkın

Gül kokulu sesiyle dolan,

Hüznün

Acı bestesiyle boşalan,

Ve âşığın

Her hâline

Sırdaş olan

O ince

Saza kadar,

Ne varsa söylendi

Aşka dair!

.

Konanlar göçtü,

Göçenler söyledi:

“Nice âşıklar

Aşkın deryasını boyladı.

Aşk insanı

İnsan eyledi.”

Hazreti Âdem’le Havva’dan

Bize kadar,

Ne varsa söylendi

Aşka dair!

.

Ne varsa söylendi

Aşka dair;

Lâkin,

Ne benim gibi seven oldu

Aşk âleminde,

Ne senin gibi sevilen;

Ne senin gibi seven oldu,

Ne benim gibi sevilen!

.

.

SEVGİ DENİZİ

.

“Sevgiden bir deniz olsa da yüzsek;

insan, ancak o zaman insan olur.”

Hz. Mevlâna

.

Sevgiden bu deniz, sevgiden bu dağ,

Yıldızlar, dolunay, güneş sevgiden.

Sevgiye kâinat olurken feda,

Anlamaz insanlar sevgiyi neden?

Sevgidir insanı tam insan eden.

.

Düşen, tohum değil sevgidir yere;

Fidanı sevgiyle gül eder toprak.

Yeniden yeşerir günde kaç kere,

Sevgiyle yoğrulan bir sarı yaprak;

Sevgi, yeryüzüne dikilen bayrak.

.

Sevgi dağın taşın içinde bile,

Kendine bir yuva kurmayı bilir.

Yeter ki sevmeyi gönülden dile,

Sevgi ta yürekten koşarak gelir,

Bir gül bahçesinde yoldaşın olur.

.

Öyle uzak durma, gönlüne eğil;

Bir tanısan bırakmazsın bir daha.

Bil ki canevinden başkası değil;

Sevgi, bir gönülde kalktı mı şaha,

Yıldırım hızıyla koşar Allah’a!

.

AŞKIN KALP ATIŞLARI

.

Aşkın yaşını sordular;

Senin yaşındır, dedim.

Boyu senin boyun,

Endamı senin endamın…

.

“Aşkın huyu?”

Dediler;

Dalgalı dedim, senin gibi.

“Ya gönlü?”

Sormayın dedim onu,

Ah sormayın;

Bir gül bahçesidir ki

Dikeninden geçilmez.

.

“Aşkın hâlleri?”

Dediler;

İkidir dedim:

Bir “varmış”

Bir “yokmuş” hâli.

Aşkın hâl-i pür melâli sayılan

Ara hâlleri geçelim, dedim.

.

Aşkın kalbini sordular en son;

“Düm teke düm tek” yerine

“Sevmek de sevmek

İlle seni sevmek!”

Diye

Çırpınır durur dedim

Göğüs kafesimde.

.

GÜLNÂME

.

“Ahmed’im kim okunur

nâmım ile nâme-i aşk”

.

Ahmet PAŞA

.

Görünce dünyayı gönül gözüyle,

Her eşyada aşkı sezdim erenler.

Şair denen bir mecnunun sözüyle,

Aşkın şifresini çözdüm erenler.

.

Feryad ü figanı koydum bir yana,

İçtim aşk özünü ben kana kana,

Bal arısı gibi döne dolana,

Aşkın bahçesini gezdim erenler.

.

Bulut oldum dostlar sevda yüklüyüm,

Şimşek oldum dostlar gül şafaklıyım,

Yağmur oldum dostlar suda saklıyım,

Aşkın çevresini çizdim erenler.

.

Uçtum yücelerde yere konmadan,

Dolaştım canları başa dönmeden,

Bir balık misali suya kanmadan,

Aşkın deryasında yüzdüm erenler.

.

Her akşam, oyalı yâr mendiliyle,

Her gece, demlenen derviş diliyle,

Her sabah, bir ince seher yeliyle,

Aşkın çiçeğinde tozdum erenler.

.

Duydum canevimde aşkın sesini,

Bıraktım âlemin hengâmesini,

Gönlümden koparıp gül nâmesini

Aşkın yüreğine yazdım erenler.

.

SENİ BEKLİYORUM

.

Yüzümü sevda suyuna

Sürdüm, seni bekliyorum.

Benliğimi yâr yoluna

Serdim, seni bekliyorum.

.

Aşkın ateşine göre,

Yeniden yazılsın töre.

Gururumu yerden yere

Vurdum, seni bekliyorum.

.

Hasretinle düştüm dile,

Padişahtım oldum köle,

Hazinemi üç beş pula

Verdim, seni bekliyorum.

.

Düşünce gurbet iline,

Tutundum aşkın dalına,

Gönlümü zülfün teline

Sardım, seni bekliyorum.

.

Atıldım arşın ucuna,

Sığındım sevgi burcuna,

Yüreğinin ta içine

Girdim, seni bekliyorum.

.

YETİŞ GÜL AĞACIM

.

Gece gül dalında yandığı zaman,

Gurbet ağlarını örer üstüme.

Yokluğun omzuma konduğu zaman,

Gariplik postunu serer üstüme,

Gurbet ağlarını örer üstüme.

.

Gözden ırayınca evin direği,

Duvarlar göğsümde güreşe durur.

Görmez olur rotam son mendireği,

Beynimde kaynayan sular kudurur,

Duvarlar göğsümde güreşe durur.

.

Sensizliğin biri de bir bini de,

Çırpındığım sular ummana döner.

Sen varsan dolunay doğar gemide,

Sen yoksan içimde lâmbalar söner,

Çırpındığım sular ummana döner.

.

Varsın evim barkım perişan olsun,

Dert değil benim’çin dağınık oda.

Yeter ki sesinden bir nişan olsun,

Çınlatsın eşyayı senden bir seda,

Dert değil benim’çin dağınık oda.

.

Tan yeri ağardı, sabah oluyor;

Sanma ki aydınlık avutur beni.

Ardımdan dört nala hüzün geliyor,

Çekmiş kılıcını gecenin sonu,

Sanma ki aydınlık avutur beni.

.

Bu göçmen kuşları pek masum sanma,

Senden haber getirmiyor turnalar.

Bir türkü sırtına binerdim ama,

Çoktan paylaşılmış uzun havalar,

Senden haber getirmiyor turnalar.

.

Yetiş gül ağacım beni bana ver,

Yoksa bu dünyada kaybolacağım.

Ilık nefesinle canevime gir,

Yeniden yeşersin gönül ocağım,

Yoksa bu dünyada kaybolacağım.